Bijenvolkje aangekomen

Ons avontuur, samen met het  bijenvolk, kan starten…
Voor wie de blog over natuurlijk bijen houden volgt, weet intussen al dat Theo Hermans (van Imkerij Ceres) voor ons een zwerm geschept heeft op Moederdag 🙂

Theo van Ceres

We moesten wel nog wat geduld hebben. We mochten ons volkje nog niet onmiddellijk gaan halen, daar de bijen eerst hun nieuwe huis (Warrékast) wat mochten leren kennen. Als ze niet tevreden zijn met hun nieuwe woonst, vertrekken ze terug allemaal samen. Dus het was nog eventjes, in spanning, afwachten.
Eens de goedkeuring van het bijenvolk, mochten ze eerst raten bouwen en de koningin eitjes leggen. Zo is het veiliger om ze te vervoeren naar onze tuin, omdat ze al stevige raten gebouwd hebben en de koningin al aan de leg kan. Alles om de bijtjes het zo veel mogelijk naar hun zin te laten hebben, toch?  🙂

Theo liet weten dat we zondag, 29/5/2017, ons volkje mochten ophalen bij hen in Roosendaal! Oooooh wat spannend. Spannend, euh… waarom?
Jan (mijn man) is bang van bijen (via een wespenangst opgebouwd). Dus het idee dat hij in een afgesloten auto moest stappen met een 1000-tal bijtjes, maakte hem niet echt gelukkig. Maar wel hartverwarmend was het, om te horen dat hij het wel wou doen… voor mij 😉

Dus wij, zondagochtend, vertrokken naar Roosendaal. Op naar Imkerij Ceres. Een uurtje en een half laten stonden we aan de oprit van Theo’s huis.
En wat een ontvangst! Een Belgische vlag aan de poort en een welkomstpaneel met alle 5 onze namen erop! Zo’n hartelijk ontvangst.
Een gezellige babbel, een middagmaal en een rondleiding in de tuin en bijenmuseum (oh ja, je leest het goed) later zag ik mijn gevulde bijenkast!

bijenkast met een boodschap

Opnieuw hartverwarmend gevoel bij het zien van mijn Warrékast. Zeker met het opschrift dat Theo en Loes erop geschreven hadden!
De bijtjes hebben er in ieder geval al voor gezorgd dat we opnieuw warme mensen mochten leren kennen! Waar natuurlijk imkeren niet allemaal goed voor kan zijn.
Rond 17u toch maar beslist dat we toch weer naar huis moeten. Het voelde als vakantie…echt!

Bijenkast gaan halen in de bijenhal, in de auto geplaatst en goed vastgegespt. Jan was er eerst niet zo gerust in… hihi. Terwijl ik er het volste vertrouwen in had.
Theo had de kast voorzien van een ventilatie voetstuk en Jan had alles met spanriemen vastgezet.
Dat kon in mijn hoofd niet foutlopen.

Jan een beetje bang

bijenkast klaar voor vertrek

Een uurtje en half rijden laten, terug aangekomen in Asbeek (Asse, Vlaams-Brabant).
De kast op haar plaats gezet. Beschut tussen 2 muren, in de bostuin (koer, omgebouwd tot groene oase).
Vervolgens de kast een aantal uurtjes laten bekomen. Een autorit vinden bijen niet zo fijn, dus rust konden ze eventjes gebruiken.
Na een aantal uurtjes aftellen rond 21u het vlieggat geopend. Hiervoor heb ik toch maar eventjes mijn pak aangedaan. Bij het openen van het vlieggat zag ik dat het eigenlijk niet nodig was. Ze waren rustig maar geïnteresseerd. Dat klinkt gezond, toch? 🙂

 

 

bijenkast op de koer

 

bijenkast op haar plek

 

De dag nadien moest ik niet gaan werken, gelukkig!
De hele dag af en toe gaan kijken en veel geobserveerd. Het was lekker warm buiten en dat vonden de bijen ook want het airco team was de hele namiddag druk aan het werk.
Prachtig om te zien hoe ze allemaal samen werken om te overleven als één geheel (imme).
Het voelt héél fijn en dankbaar om hun leven mee te mogen observeren.

 

Intussen zijn we 1/6/2017 en is er al heel wat veranderd aan het gedrag van het bijenvolk.
Al héél vroeg vliegen er bijen af en aan om stuifmeel te gaan halen. Dan zie je bijen op de vliegplank toekomen met zakjes vol stuifmeel aan hun pootjes. Super om te zien.
Ook zien we in de namiddag heel veel bijen buiten de kast. Die lijken vliegles te krijgen… Ze leren dan omhoog vliegen en gecoördineerd neerkomen op de vliegplank. Wat niet iedereen even snel lukt blijkbaar. Grappig om te zien eigenlijk. Sommige lijken wel gedronken te hebben… 🙂

Tot binnenkort iedereen! 🙂

 

Geef een reactie